Het zweet parelt op zijn voorhoofd als hij uit de rij bij de douane wordt gehaald. De Duitser wenkt hem naar een aparte rijstrook. Zijn vingers klemmen zich om het stuur; hij dacht dat ze geen Hollanders zouden aanhouden. Hij slikt, maar zijn keel is droog.

Hij stopt bij de beambte, maar laat de motor ronken. Ze mogen onder geen beding de wapens in de kofferbak ontdekken. Zijn raampje staat half open, de Duitser buigt zich naar voren. Hij neemt een beslissing in een split second: met zijn rechtervoet drukt hij het gas diep in en zijn auto schiet met volle snelheid Duitsland in, weg van de grens.

Hij voelt de adrenaline door zijn aderen gieren, terwijl hij af en toe in zijn binnenspiegel kijkt. Hij had verwacht dat er voertuigen met zwaailampen achter hem aan zouden komen, maar hij ziet slechts de auto’s die hij ingehaald heeft. Hoe verder hij komt, hoe meer zijn spanning loskomt. Een hikkende lach gaat over in een bulderende; hij heeft het geflikt! Ze halen hem nooit meer in!

Zijn lach vergaat echter snel als hij op de radio hoort over een Straßensperre op de A31. Dat is de weg waar hij op rijdt!

Voor hij kan uitkijken naar een Ausfahrt, ziet hij al diverse auto’s verspreid over de weg staan. Zijn spanning van eerder komt driedubbel terug, hij ziet geen kans om opnieuw te vluchten.

Hij laat het gaspedaal los en brengt de auto tot stilstand vlak voor de wegversperring. Hij kijkt in de spiegel of hij nog achteruit kan, maar nu ziet hij daar politiemotoren aan komen rijden. Er zit niets anders op. Wanneer de agent dwingend wenkt en op het raampje tikt, beseft hij dat hij zal moeten uitstappen. Hij doet nog snel een greep in zijn dashboardkastje en stopt een granaat onder zijn muts, terwijl hij die opzet.

De agent maant hem tegen de auto te gaan staan en de benen te spreiden. Hij wordt oppervlakkig gefouilleerd en vervolgens loopt de agent richting de kofferbak.

Grote verbazing is op zijn gezicht te lezen wanneer een ijzeren pin op het asfalt stuitert. Te laat ziet hij de granaat in de hand van de bestuurder.

©2026 Foxfictie