Van een afstandje kijkt ze naar het grote gebouw. Nerveus plukt ze aan de tas die ze vasthoudt. Andere mensen lopen naar binnen en halen een tas vol eten alsof het niets is, maar ze durft zelf nog niet. Het is net of haar benen ook niet durven, verstijfd blijft ze daar staan.

Ze weet best dat ze zich niet hoeft te schamen, ze heeft recht op deze hulp en is niet de enige. Maar ze had nooit gedacht dat het zover zou komen in haar leven. Dan raapt ze haar moed bij elkaar en loopt naar de ingang.

©2026 Foxfictie