Jeffrey houdt de loop gericht op de jonge man voor hem, die niet veel ouder lijkt dan hijzelf en die eveneens een geweer op hem gericht houdt. Hij voelt lichte paniek opkomen, maar zijn training heeft hem geleerd om hierboven te staan. De vijand mag zijn zwakte niet zien.

Hij kijkt even naast zich waar zijn maat Jeroen bewegingsloos ligt. Jeroen staart naar hem, maar zijn blik is leeg. De man voor hem heeft het nu op hem gemunt.

Al langere tijd droomde hij ervan om bij het leger te solliciteren, maar hij moest geduldig wachten tot hij oud genoeg was. Toen hij bijna achttien was, ging de sollicitatiebrief, waar hij heel lang op geoefend had, de deur uit. Na de middelbare school had hij een baantje gevonden bij de supermarkt om wat te verdienen en, eerlijk is eerlijk, om de tijd uit te zitten.

De films die hij graag kijkt – zoals Rambo, Deer Hunter, Platoon – tonen heldhaftige, stoere soldaten die niet ongeschonden, maar wel levend uit de strijd komen en daarna thuis als een held worden ontvangen. Zijn ouders waarschuwden hem vaak dat het in het echt niet altijd zo gaat, dat soldaten kunnen sneuvelen en dat het werk je hard maakt. Hij weet ook heus wel dat het in de films mooier gemaakt wordt dan het is, vooral ook omdat niemand wil dat de hoofdpersoon dood gaat. Toch bleef het avontuurlijke beeld hem trekken, zoals een naïeve jonge jongen dat kan hebben. Hoewel zijn moeder het helemaal niet zag zitten, ze zag de ergste scenario’s al voor zich. Ze kon hem echter niet op andere gedachten brengen.

Hij werd aangenomen en heeft inmiddels flinke trainingen achter de rug. Voor Jeffrey, die fysiek best sterk is, was het zwaarder dan gedacht. Hij heeft echter nog geen seconde spijt gehad van zijn keuze. Sommigen van zijn groep zijn vroegtijdig gestopt omdat ze het mentaal of fysiek niet aankonden. Erg spijtig, omdat hij gelijk al met iedereen kon opschieten, maar het is niet anders.

Toen kwam het bericht dat hij uitgezonden zou worden naar Afghanistan. Zijn jongensdroom kwam uit, maar het voelde ineens serieus. Hij zou een echte oorlog in gaan, met echte soldaten en wapens. En niet naar de jungle zoals Rambo, maar naar een hete woestijn met mensen die zijn taal niet spreken. Zijn moeder kon haar tranen niet bedwingen toen hij het vertelde. Zijn vader reageerde uiterlijk koel, maar ook die maakte zich natuurlijk zorgen. Zijn jongere broer vond het stoer, maar ook heel spannend. Wat als hij niet meer thuis kwam? Hij probeerde ze gerust te stellen en zei dat hij ‘voorzichtig zou zijn’. Uiteraard was dit vooral om ze te sussen, hij kon toen nog niet weten wat voor impact de uitzending zou hebben.

De man voor hem staat klaar om nogmaals te schieten. Jeffrey weet zijn collega’s achter zich en Willem roept: ‘Drop your weapon! On your knees!’ In de verte verschijnt ineens een groepje mannen die iets in het Arabisch roepen. De man laat de trekker los en loopt achteruit richting zijn kameraden. ‘Next time,’ zegt hij en hij maakt een schietbeweging richting Jeffrey met zijn vingers. Dan draait hij zich om en rent snel weg. Jeffrey blaast zijn ingehouden adem uit en leunt met zijn handen op zijn knieën. Hij kijkt weer naar Jeroen en op dat moment komen de emoties los. Hij laat zich vallen en barst in tranen uit. Zijn collega’s zijn ook van slag en even verzamelen ze zich om Jeroen. Maar dan zegt Willem: ‘Kom op, we moeten hier weg. Neem Jeroen mee naar de auto.’

Jeffrey is weer in Nederland. Hij denkt terug aan de missie. Hij heeft de ouders van Jeroen bezocht en is bij de begrafenis geweest. De afloop doet hem pijn, maar hij is dankbaar dat hij hem mocht leren kennen.

Zijn jongensdroom is harde realiteit geworden. Hij is nu 19; de jongen die hij was, is achtergebleven in de woestijn.

©2026 Foxfictie