Op zijn stoel bij het raam rust hij uit. Hij kijkt uit over het water en ziet zo nu en dan de vrachtschepen voorbij schuiven. Hoewel, na zoveel jaren ziet hij ze niet echt meer. Het zijn meer bakens in zijn leven geworden.

Hij wordt oud. Dat wist hij natuurlijk wel, een week geleden heeft hij zijn tachtigste verjaardag gevierd met de kinderen, kleinkinderen en zelfs drie achterkleinkinderen. Ze hadden hem meegenomen naar een restaurant in de buurt. Zijn vrouw, die hem enkele jaren geleden ontvallen was, zou het geweldig gevonden hebben. Helaas mocht het niet zo zijn. Weemoedig kijkt hij naar haar foto op de schouw. Het gemis voelt hij nog elke dag.

Maar behalve dat hij deze leeftijd heeft gehaald, merkt hij ook aan zijn lijf dat hij oud wordt. Waar hij eerder nog de hele dag door kon gaan, moet hij nu enkele keren per dag zitten omdat zijn gestel daarom vraagt. Hij redt zich nog goed in zijn huis, maar wel op zijn tempo en op zijn manier.

Hoewel zijn lichaam ouder wordt, voelt hij dat zijn geest nog lang niet zo ver is. De mijlpaal die hij bereikt heeft, doet hem ook terugdenken aan zijn leven. Hij mijmert sowieso graag. Als eerste denkt hij natuurlijk terug aan het huwelijk met zijn vrouw. Zijn zorgzame, lieve vrouw die hem ook af en toe wel op zijn plek kon zetten. Hij grinnikt even bij de verschillende momenten die hem voor het geestesoog komen. Daarnaast was ze een fantastische moeder en oma, zo natuurlijk ging het haar af.

Hij denkt terug aan de jaren dat ze hun kinderen opvoedden, zo goed en kwaad als het ging. Ze waren aardig goed terechtgekomen, dacht hij. Dat hadden ze samen toch maar voor elkaar gekregen. Af en toe pakt hij de fotoalbums van hun gezin uit de kast. Allerlei kiekjes had hij gemaakt. Van hun jongste jaren, van hun schoolprojecten, van de gezamenlijke vakanties. Heel soms had zijn vrouw een foto gemaakt, zodat hij er ook op stond. Hij beeldde zich altijd in dat hij er nog zo uitzag als op de foto, maar de spiegel vertelde hem het tegendeel. Het beeld klopte niet met hoe hij zich voelde. Maar toch was het zo. Hij kon wel niet willen dat hij oud was, maar als hij telde vanaf zijn geboortejaar, was de waarheid onvermijdelijk. Het voelde soms haast oneerlijk, zo snel als het leven ging.

‘s Avonds na het eten, als hij half wegdagdroomde op zijn stoel, zijn ogen dicht en zijn handen samengevouwen op zijn buik, dacht hij terug aan de tijd voordat hij zijn vrouw kende.

Hij mijmerde over zijn jeugdjaren, waarin hij voetbalde met de jongens uit de buurt of ging vissen bij de sloot. Het waren de jaren na de oorlog. Er was niet veel, maar er was genoeg. In zijn herinnering was hij niets tekortgekomen. Het waren sobere, maar mooie jaren. Slechts een enkeling had een televisie. Hij ging eenmaal in de week naar de buren op de hoek die er ook eentje hadden, samen met zijn broer en beste vriend. Ze keken daar de hele week naar uit en hadden daarna wat te vertellen op school. Soms schrok hij ervan hoeveel er sinds die tijd allemaal was veranderd. Hoewel hij een mooi leven heeft gehad, kan hij soms echt heimwee hebben. Dan is hij bang dat hij vroeger niet genoeg genoten heeft. Als jonge knul keek hij ernaar uit om groter, ouder te zijn. Om zijn eigen weg te gaan en zijn eigen regels te volgen.

Maar soms zou hij er alles voor over hebben om nog heel even die jongen te zijn.

©2026 Foxfictie