Ik was aan het nadenken over de term ‘onverwerkt trauma’. Dit kan leiden tot ongewenst gedrag of het kan je belemmeren in je leven. Als ik op de term zoek via Google, dan komt dit tevoorschijn (ik citeer): Onverwerkt trauma is een traumatische ervaring die niet volledig is verwerkt, waardoor klachten zoals angst, herbelevingen, stemmingswisselingen, vermijding, relatieproblemen en lichamelijke klachten blijven bestaan

Natuurlijk is het belangrijk dat wanneer je iets traumatisch hebt meegemaakt, je hier zodanig mee leert omgaan dat de eerder genoemde klachten afnemen. Allereerst voor jezelf, want laten we wel wezen: je mag jezelf hierin best vooropstellen. Een traumatische gebeurtenis kan van alles zijn, het hoeft ook niet een op zichzelf staande gebeurtenis te zijn. Het kan ook een situatie zijn die zich jarenlang heeft voortgesleept en waaruit je jezelf hebt kunnen losmaken. Denk aan vechten in een oorlog, een ramp meemaken, opgroeien met een gewelddadige ouder of een relatie met een narcistisch persoon. Het trauma kan voorbij zijn, maar je houdt nog allerlei psychische en lichamelijke klachten. Je haalt de persoon uit het trauma, maar het trauma gaat nooit helemaal uit de persoon. Door therapie, de tijd, nieuwe inzichten kan je de klachten beperken of langzaam ‘draagbaar’ maken. De scherpe randjes gaan eraf.

Naar mijn mening is een trauma echter iets dat altijd ergens in je systeem blijft zitten. Wellicht kan je er op den duur mee leven, maar het gaat nooit helemaal weg. Het veroorzaakt een blijvende beschadiging. Je bent na het trauma nooit meer dezelfde als ervoor.

Dus misschien moeten we af van de term ‘onverwerkt trauma’, dit suggereert dat het op een gegeven moment wel een keer verwerkt moet zijn. Laten we spreken over ‘draagbaar trauma’. Het is er nog, maar het is draagbaar, je kan ermee omgaan. Net als een litteken, maar dan aan de binnenkant.

©2026 Foxfictie