‘Proost!’ bulderen ze alle vijf tegelijk. Bierpullen kletteren tegen elkaar in de lucht, waarbij er hier en daar wat schuim wegspringt. Ze nemen een grote teug en zetten de glazen weer hard terug op tafel. Lachend kijken ze elkaar in de ogen. Ze zijn nu volwassen mannen, maar als ze elkaar zien, zijn ze weer de jongens van toen.

Oude tijden herleven. De vijf vrienden, die elkaar de afgelopen twintig jaar nooit helemaal uit het oog zijn verloren, hadden besloten om de banden weer aan te halen met een weekendje in de Ardennen.

Henri, Adri, Chris, Duurt en Rick gingen na de middelbare school elk hun eigen weg, maar nooit raakte het contact helemaal verwaterd. Henri was altijd degene die het voortouw nam; het voelde dan ook logisch dat hij met het idee kwam om een weekendje weg te gaan. Alleen hun vijven, geen aanhang. Ze legden de agenda’s naast elkaar, wat nog niet meeviel. Chris als politieagent en Rick als brandweerman hebben te maken met onregelmatige werktijden. Daarnaast moest het ook voor hen allemaal in hun persoonlijke levens passen. Uiteindelijk was het gelukt om een weekend te plannen.

‘Zo mannen,’ begint Henri. ‘Hier zitten we dan eindelijk. Weg van verplichtingen, bijna net als vroeger.’ De rest lacht en steekt als proost het glas nogmaals in de lucht. Chris gebaart naar de barman en maakt een rondje met zijn vinger bij de glazen. De barman snapt de hint en vult vijf nieuwe glazen.

Een paar uur eerder waren ze één voor één bij het huis gearriveerd. In de buurt van Rethel hadden ze een mooi huis gevonden, verscholen in de bossen met veel privacy. Het was een perfecte uitvalsbasis voor diverse uitstapjes. Deze eerste avond hadden ze een maaltijd genuttigd in de lokale kroeg en ze praatten bij met een biertje. Ieder heeft zijn werk en gezin. Behalve Duurt, de eeuwige vrijgezel. Hij vindt het prima zo. Af en toe gaat hij Amsterdam in om de bloemetjes buiten te zetten, zoals hij dat noemt. Hij neemt af en toe wat reparatieklussen aan, genoeg om van rond te komen, maar hij houdt ook van zijn vrijheid.

Adri, de huisarts, heeft het naast zijn werk druk met zijn gezin. ‘s Avonds gaat hij regelmatig hardlopen om zijn conditie op peil te houden en om zijn hoofd een beetje leeg te maken.

Henri is voorman in de bouw en is gewend om de regels vast te stellen. Zijn vrienden zijn dit van hem gewend, maar geven ook rustig tegengas. Van zijn vrienden kan hij het hebben.

Nadat ze enkele biertjes op hebben, vinden ze het welletjes en besluiten naar het huis te gaan. Het is een wandeling van een kwartier door het bos naar het huis. Tijdens de wandeling zijn Rick, Chris en Adri druk in gesprek over hun gezinnen en de dagelijkse beslommeringen die daarbij horen. Henri en Duurt lopen achterop. Henri legt zijn arm om Duurts schouders en knijpt even in zijn linkerschouder. Hij zegt zacht, zodat de rest het niet hoort: ‘Hé makker, misschien is het overbodig dat ik het zeg. We hebben het nooit meer besproken, maar het moge duidelijk zijn dat we ons geheimpje van vroeger niet verklappen. Daar heeft niemand wat aan.’ Duurt verstijft en kijkt hem met grote ogen aan. Het zou nooit in hem opkomen om het daar ooit weer over te hebben. Hij knikt verbouwereerd. ‘Goed zo,’ zegt Henri en lacht hardop als hij de anderen achterom ziet kijken. Zo wekt hij de schijn dat ze onderling een grapje deelden. Duurt lacht mee, maar van binnen komt datgene bovendrijven wat hij zo diep weggestopt had.

In het huis maken ze het gezellig met nog een borreltje en wat hapjes die ieder van hen heeft meegenomen. Ze kletsen over hun vrouwen, kinderen en hobby’s tot in de kleine uurtjes. Duurt is wat stiller en Rick gaat naast hem zitten. ‘Alles in orde jongen?’ vraagt hij. Duurt kijkt hem aan, lijkt te aarzelen en knikt dan met een flauwe glimlach: ‘Ik denk dat ik wat moe ben van de reis en alle indrukken van vandaag. Even goed slapen en het komt weer goed.’ Rick knikt en klinkt met zijn flesje bier tegen de zijne: ‘We worden ouder, ik snap je.’ Duurt neemt een slok en ziet Henri naar hem kijken, alsof hij bang is dat hij zich niet aan zijn woord houdt. Snel pakt hij een handje nootjes om de aandacht af te leiden.

De volgende ochtend ontbijten ze met elkaar en rijden dan met twee auto’s naar een grot in de buurt, waar ze een rondleiding zullen krijgen. Duurt is bij Rick en Chris in de auto gestapt om Henri te ontwijken, die al bij Adri in de auto zit. Hij heeft slecht geslapen, zijn gedachten bleven malen. Henri’s opmerking had alles weer opgerakeld. Hij had het zo lang weggestopt, alsof het nooit gebeurd was. Henri had beter niks kunnen zeggen. Zijn waarschuwing zorgde er juist voor dat het omhoog kwam borrelen.

Ze komen aan bij de grot en de gids staat ze op te wachten. Ze krijgen eerst de standaard veiligheidsinstructies en lopen dan met de gids de grot in. De gids vertelt zijn verhaal met de ingestudeerde grapjes en geeft ze hier en daar de gelegenheid om foto’s te maken. Vol bewondering bekijken ze de druipstenen en de holtes die langzaam gevormd zijn. Duurt probeert ook te genieten en schudt de muizenissen even van zich af.

Ze dalen nog wat verder af in de grot en de gids waarschuwt ze dat de stenen glad kunnen zijn. ‘Blijf dicht bij elkaar en binnen de touwen, ik wil niet denken aan wat er zou kunnen gebeuren.’ Duurt kijkt in de diepte en stelt zich voor dat iemand daar in zou kunnen vallen als je niet oplet. Net zoals…met een schok denkt hij terug aan die dag. Even leunt hij tegen een rots aan om op adem te komen. Chris die hem net passeert, kijkt hem bezorgd aan: ‘Rustig aan jongen. Het kan behoorlijk duizelen als je hier rondkijkt.’ Duurt knikt en zegt dat het wel weer gaat. Hij loopt mee met de groep en ze vervolgen de route. Henri, die voorop loopt, heeft gelukkig niks door. Na een kwartier langzaam stijgen komen ze weer bij de uitgang, toch enigszins opgelucht dat ze weer vaste grond onder de voeten hebben. Ze bedanken de gids en lopen weer richting de geparkeerde auto’s.

‘En nu mannen?’ zegt Adri. Hij rekt zich uit en kijkt om zich heen. ‘Wat staat er nu op de planning, een boswandeling?’ Henri kijkt op zijn horloge:’ Het is één uur, misschien ergens lunchen en dan verder kijken?’ De rest knikt, ook Duurt en ze rijden naar het dichtstbijzijnde dorp voor een uitsmijter.

De lunch doet ze goed; ze laten het zich goed smaken. Wanneer ze bijna uitgegeten zijn, komt een serveerster vragen of ze nog iets nodig hebben. Duurt leest haar naambordje: Louise. Op dat moment ziet Rick de naam ook en zegt: ‘Louise, net als mijn zus.’ Hij verbijt zich, maar zijn lip trilt. De anderen knikken begrijpend. Voor Duurt is de cirkel rond, hij begint te zweten en krijgt het Spaans benauwd. Hij excuseert zich en loopt snel het herentoilet in waar hij een plens water over zijn gezicht gooit. Hij leunt met zijn handen op de wasbak en doet zijn ogen dicht tot de duizeling wegtrekt.

Dan komt Adri bezorgd binnen en loopt op hem af. ‘Gaat alles wel goed met je? Je bent de laatste dagen anders dan anders. Wanneer was je laatste medische check-up?’ Hier spreekt duidelijk de huisarts, maar ook zijn vriend die zich om hem bekommert. Duurt kijkt naar Adri via de spiegel en weet niet wat hij moet zeggen. Niemand mag het weten, maar het wordt hem te zwaar. Hij kijkt even naar zichzelf en schrikt van wat hij ziet. Hij dacht het geheim te kunnen verbergen, maar zijn evenbeeld spreekt boekdelen. Tegen Adri zegt hij: ’Ik weet het niet precies, misschien heb ik iets onder de leden .’ Adri knikt, maar is niet overtuigd.

Op dat moment komt Henri de ruimte binnen en kijkt naar Duurt. Hij spuwt bijna de woorden uit: ‘Wat heb je gedaan? Je hebt toch niks gezegd, hè?’ Hij kijkt van Duurt naar Adri en terug om de sfeer te proeven. Adri kijkt met open mond naar Henri en vervolgens naar Duurt die nu helemaal wit wegtrekt en zich vast moet houden aan de muur. Hij begrijpt niks van de situatie en van Henri’s uitval. ‘Zeg, wat is hier allemaal aan de hand?’ zegt Adri. ‘Duurt die zich steeds vreemd gedraagt en doet alsof hij ziek is. Daarna kom jij hier zomaar met een beschuldiging binnenvallen. Wat het ook is, we gaan dit bespreken,’ waarna hij gebaart naar het restaurant waar ze zich bij de anderen voegen.

Rick en Chris voelen duidelijk aan dat er iets in de lucht hangt. Chris vraagt: ‘Wat gebeurde er allemaal daar binnen, mogen wij het ook weten?’ Hij kijkt van de een naar de ander, wachtend op een antwoord. Henri is snel met zijn reactie: ‘We hadden een meningsverschil, maar het is niks.’ Hij maakt een gebaar met zijn hand of hij het weg wil wuiven. Maar Adri trapt daar niet in. Hij zegt: ’Het is zeker wel iets. Iets waar Duurt bijna aan onderdoor gaat, dus we gaan dit bespreken. Ik denk dat het het beste is om dit in het huis te doen. Duurt rijdt met mij mee zodat ik hem in de gaten kan houden.’ Duurt kijkt hem dankbaar aan voor de laatste zin, maar zijn paniek wordt er niet minder op. Hoe moet hij straks in hemelsnaam de waarheid vertellen zonder zijn vrienden kwijt te raken?

Chris en Rick kijken elkaar aan en halen hun schouders op. Toch staan ze op en gezamenlijk lopen ze naar buiten. Duurt stapt bij Adri in de auto. Henri, Chris en Rick rijden met de andere auto terug. Chris probeert nog te vissen onderweg bij Henri wat er nou aan de hand was, maar die blijft volhouden dat Duurt zich aanstelt, iets te gevoelig is.

Bij het huis aangekomen is de sfeer geladen. Adri neemt Duurt onder zijn hoede, want hij heeft wel door dat Henri hem onder de duim heeft. Binnen wordt er niet gesproken tijdens het uittrekken van de jassen en schoenen. Adri en Duurt gaan op de bank zitten en de anderen nemen op de stoelen plaats. Henri zit er duidelijk met tegenzin. ‘Kom op jongens,’ probeert hij nonchalant. ‘Misschien was ik iets te hard, maar we maken van een mug een olifant.’ Het maakt echter geen indruk.

Duurt durft hem eindelijk weer aan te kijken en zegt: ‘Je weet net zo goed als ik waar het over gaat. Je hebt me gevraagd er niet over te beginnen, maar dat heeft juist alles losgemaakt. Nu kan ik niet anders.’ De rest kijkt nu naar hem, vol verwachting waar dit heen gaat.

Hij slaakt een diepe emotionele zucht en begint dan te vertellen en kijkt Rick aan: ‘Het gaat over Louise. Het spijt me.’ Zijn stem breekt even. Rick zit nu rechtop en kijkt hem nu geschrokken aan: ‘Wat is er met Louise? Weet jij meer? Zeg op!’

Duurt slikt even en vertelt zijn verhaal:

‘In de laatste klas van de middelbare school had Henri een vriendin. Hij zei heel lang niet wie het was, maar uiteindelijk kwam ik erachter dat het om Louise ging. Zij zat in de vijfde klas en keek tegen Henri op. Louise wilde niet dat Rick het wist, bang dat hij het niet goed zou keuren. Ik kwam erachter omdat ik ze zag zoenen in het park achter de school. Ik heb Henri ermee geconfronteerd en die vertelde me dat ik mijn mond moest houden.’

Hij ziet Rick naar Henri kijken, die naar de grond blijft staren. Hij kijkt weer terug naar Duurt en zegt: ‘Vertel verder.’

Duurt vervolgt: ‘Op de avond van 2 maart 2005 waren we met ons drieën uit geweest en we liepen langs het water richting huis.’ Rick kijkt hem met tranen in de ogen aan zodra hij de datum herkent. Duurt wil zijn vriend geen pijn doen, maar hij weet dat Rick het verdient om de waarheid te horen.

Hij kijkt Chris en Adri nog even aan, die verbijsterd naar hem zitten te luisteren. Henri kijkt nog altijd naar de grond, maar ziet er nu uit als een gebroken man. Toch gaat Duurt verder: ‘Op een bepaald moment vroeg ik hun of het niet tijd werd om Rick in te lichten over hun relatie. Vroeg of laat zou het toch uitkomen. Henri was het wel met me eens, maar Louise wilde het absoluut niet, en ze kregen woorden.’ Bij de herinnering is het alsof hij weer daar aan de kade staat in de kou en hij rilt even. Hij vervolgt: ‘Louise wilde Henri vastpakken, maar op dat moment maakte Henri een zwaaibeweging met zijn arm….sorry Henri.’

Henri kijkt hem aan, maar zijn blik is leeg.

Duurt snikt en heeft moeite om verder te gaan. ‘Ik weet dat het per ongeluk is gebeurd, maar daardoor viel Louise in het water en ze moet haar hoofd gestoten hebben. We hebben gelijk gekeken of we haar nog konden helpen, maar tegen de tijd dat we bij haar waren, was het al te laat. We hebben toen anoniem een ambulance gebeld en het elders afgewacht. Het spijt me zo, ik had het moeten zeggen, maar ik…kon het niet.’ Dit laatste is aan Rick gericht. Hij bedoelde eigenlijk te zeggen dat hij moest zwijgen van Henri, maar dat kan hij niet over zijn lippen krijgen.

Al die jaren dacht men dat Louise alleen langs de kade had gelopen en was uitgegleden. Iedereen was in diepe rouw: haar familie, haar vrienden, de school. Rick heeft zijn handen voor zijn gezicht geslagen en leunt met zijn ellebogen op zijn knieën. Chris legt een hand op zijn rug. Even weet niemand iets te zeggen. Duurt voelt opluchting maar ook schaamte. Adri geeft hem even een schouderklopje; hij heeft het juiste gedaan. Henri weet dat de bal nu bij hem ligt, het schuldgevoel heeft al die jaren aan hem geknaagd maar hij heeft het weg willen stoppen.

‘Het spijt me zo ontzettend,’ zegt Henri. ‘Ik had het toen direct moeten vertellen, maar ik durfde het niet en ik was bang dat iedereen me als moordenaar zou zien.’ Hij snikt en zoekt naar woorden. Dan vervolgt hij: ‘Ik had ook Duurt er niet mee op moeten zadelen, ik had het zelf moeten zeggen. Daar is het nu te laat voor, dat besef ik. Grote kans dat ik de vriendschap voorgoed heb verspeeld. Ik hoop dat je mijn excuses aanvaardt.’

Hij kijkt naar Rick, die er nog verslagen bij zit en zich geen raad weet met wat er allemaal onthuld is. Chris, die nog steeds naast hem zit, probeert hem te helpen: ‘Rick, zeg iets. Ik denk dat we het er allemaal mee eens zijn, dat de waarheid eerder verteld had moeten worden. Je krijgt Louise er niet mee terug, maar nu weet je wat er gebeurd is.’ De rest is stil, wachtend op een reactie van Rick.

Rick frommelt zijn vingers in elkaar, kan Henri niet aankijken en zegt: ‘Je had gelijk dat ik dit eerder had moeten weten. Niet alleen ik, mijn ouders ook. Het is laf dat je het Duurt hebt laten oplossen omdat je zelf de schijn wilde ophouden. Ik weet echt niet hoe dit verder moet.’ Nu kijkt hij Henri aan: ‘Ik denk dat het beter is dat je gaat. Misschien dat ik later contact met je opneem, maar ik kan je even niet onder ogen komen.’

Iedereen kijkt nu gespannen naar Henri. Hij kijkt Rick en de andere vrienden één voor één aan. Dan knikt hij, staat op en loopt naar zijn kamer om zijn spullen in te pakken. De anderen hebben nu even tijd om Rick een hart onder de riem te steken. Adri zegt: ‘Een dapper besluit van je, ik denk inderdaad dat een afstand nu de beste optie is.’ Tegen Duurt zegt hij: ‘Goed van je dat je het verteld hebt. Henri kennende zal hij je onder druk hebben gezet om niets te zeggen.’ Duurt knikt en hij spreekt Rick nogmaals aan: ‘Wat Adri zegt dat klopt. Ik moest Henri zweren niks te zeggen en ik heb het al die jaren ver weggestopt om niks te voelen. Toen Henri me gisteren vroeg er niet over te praten, kwam het juist allemaal naar boven bij mij. Het spijt me zo.’

Rick is geschokt: ‘Dus zelfs dit weekend probeerde hij het nog te verdoezelen. Ik had hem al laf genoemd, maar dit maakt het nog een tikje erger. Jou kan ik vergeven, Henri is typisch iemand die een ander zegt wat hij moet doen.’ Duurt voelt opluchting en ontlading na deze opmerking, loopt op Rick af, die op zijn beurt ook opstaat, en geeft hem een knuffel. Even houden ze elkaar stevig vast. Op dat moment komt Henri weer binnen met zijn spullen en staat wat onhandig bij de kapstok. Hij weet niet wat hij nog moet zeggen. Hij kijkt de kamer in. Hij ziet de omhelzing, hij ziet de anderen naar hem kijken en hij voelt dat hij zichzelf buitenspel heeft gezet.

Rick en Duurt geven hem met moeite een knikje, maar doen geen stap in zijn richting. Fysiek nemen ze al afstand. Adri en Chris lopen naar Henri. Zij voelen zich ook ongemakkelijk, maar Adri zegt dan: ‘Laat het allemaal even bezinken en geef Rick de tijd om te bedenken wat hij wil. We houden contact.’ Chris opent de deur om mee te lopen naar zijn auto. Henri draait zich nog eenmaal om naar Rick en Duurt, met tranen in zijn ogen: ‘Het spijt me oprecht, ik hoop dat ik het niet voorgoed verpest heb.’ Met Chris loopt hij naar zijn auto, ze omhelzen elkaar kort en hij stapt in. Bij het wegrijden zwaait Chris nog even en hij loopt weer naar binnen.

Enkele maanden later heeft ieder zijn leven weer opgepakt. Rick heeft zijn moeder ingelicht over wat er echt met Louise gebeurd is. Zoals verwacht kwam alles weer naar boven en heeft ook zij tijd nodig gehad om het te verwerken. Zijn vader was enkele jaren eerder helaas overleden, zonder ooit de waarheid te weten.

Rick heeft veel gepraat met zijn vrouw en dacht lang na. Uiteraard vond hij het een moeilijke beslissing om Henri weg te sturen, maar hij kon niet anders. Het werd hem teveel. Toch zijn ze al zo lang bevriend. Dan neemt hij een besluit. Hij stuurt Henri een appje: ‘Twintig jaar vriendschap is een hele tijd. Laten we binnenkort onder vier ogen verder praten.’ Het voelt goed; dit is een kans op herstel.

In een café in Amsterdam hebben ze afgesproken. Henri wacht zenuwachtig bij de ingang. Hij hoopt van harte dat ze zich met elkaar kunnen verzoenen. Dan tikt iemand hem op de schouders, het is Rick. Even kijken ze elkaar aan, beide even gespannen. Dan verschijnt er een lach op Ricks gezicht en trekt Henri in een omhelzing. Samen gaan ze naar binnen.

©2026 Foxfictie