Ze kijkt om zich heen in de krappe ruimte waarin ze zich bevindt. De afgelopen weken was het helemaal prima om hier te vertoeven, maar het is nu welletjes geweest. Ze wil eruit, de wijde wereld in. Voorzichtig tikt ze met haar snaveltje tegen het omhulsel. Er gebeurt nog niks. Ze probeert het iets harder en een paar keer achter elkaar. Nu komt er een dun barstje in en na een korte pauze gaat ze verder met tikken. Haar harde werk werpt vruchten af. Er komt een opening in het omhulsel waar eerst alleen haar snavel doorheen past. Na nog meer getik en gezweet valt het omhulsel van haar af en kan ze rondkijken.

Het is groot hier, ruimte zat. Er liggen op de grond een soort zachte stengels waar ze overheen kan lopen; ze knisperen onder haar pootjes. Iets verderop ziet ze een grotere vogel die op haar lijkt te wachten. Ze rent onder de vleugel waar nog meer kuikens zitten te wachten. Ze piepen naar elkaar als begroeting. Vanaf deze warme plek kan ze de wereld verder verkennen.

Er komt een groter wezen binnenlopen, dat een bakje neerzet met iets dat op een spiegel lijkt en nog een ander bakje. Het kuiken duikt even weg. Als het wezen weg is, loopt de grotere vogel naar de bakjes en maakt wat geluiden om de kuikens te lokken. Het kuiken wordt nieuwsgierig. Dan loopt ze behoedzaam naar de spiegel en pikt erin. Het is nat, ze kan het drinken, het is water! Na een paar slokjes schuifelt ze naar het andere bakje en gaat er midden in staan. Hier zitten kleine, zachte korreltjes in; erg lekker. Ze eet tot ze genoeg heeft en gaat dan samen met de andere kuikens liggen slapen in de buurt van de grote vogel. Ze voelt zich toch iets minder stoer nu ze echt uit het ei is. Alles op zijn tijd.

In de weken en maanden die volgen groeit het kuiken steeds meer. Ze eet en drinkt, soms al zonder de grote vogel. Ze verkent het hok en de omgeving. Soms vangt ze zelf een wormpje dat uit de grond steekt. Zo, toch maar zelf gevangen! Af en toe speelt ze met de andere kuikens, die ook al groeien en een andere kleur beginnen te krijgen. Het wezen brengt nu ook ander eten en gooit soms groene dingen neer, die heel lekker smaken. Ze vecht met de andere kuikens om het grootste stuk. Wanneer ze het te pakken heeft, rent ze ermee rond tot ze een veilig plekje heeft gevonden om het snel op te eten. Ondertussen houdt ze met een schuin oog de rest in de gaten.

Inmiddels is ze een mooie bruine kip geworden. Haar veren poetst ze dagelijks zodat ze goed voor de dag komt. Af en toe pikt ze bij de anderen wat beestjes weg, net zoals ze soms bij haar doen op de plekjes waar ze niet bij kan. Ook is ze nu gewend aan het wezen, ze is zelfs blij als die binnenkomt, want dan is er eten. Het wezen maakt ook geluiden tegen haar. Het klinkt wel aardig, maar ze verstaat het niet.

Deze morgen is ze anders opgestaan. Ze voelde een drang van binnenuit en ging maar snel op het plekje in de hoek zitten, zodat de rest haar niet lastig zou vallen. Toen ze weer opstond, keek ze achterom. Daar lag het: een ei. Ze schudde haar veren en stapte de dag in.

©2026 Foxfictie