Onzeker stond ze langs de kant tussen de andere meiden zonder danspartner. Vol bewondering volgde ze de zwierig dansende stelletjes die zich over de dansvloer bewogen alsof het hun dagelijkse bezigheid was. Hij was er ook, David, de mooie jongen met de donkere ogen. Hij zat een paar klassen hoger en ze kon haar ogen nooit van hem afhouden. Ze had naar dit dansfeest toegeleefd en had zich in haar hoofd al duizendmaal voorgesteld hoe ze zelfverzekerd op hem af zou lopen, de blikken van de andere meiden negerend, en hem ten dans zou vragen alsof het voor haar de gewoonste zaak van de wereld was om het initiatief te nemen.

Maar nu ze hier stond, opgemaakt en opgedoft, zakte de moed haar in de schoenen. Ze had haar kans kunnen grijpen, er waren momenten dat hij alleen en beschikbaar was. Sterker nog, het leek zelfs wel of hij af en toe een blik in haar richting wierp. Maar in plaats van glamoureus en elegant zijn richting op te schrijden, had ze enkel gebloosd en leek ze wel bevroren.

Het onheil werd compleet toen Desiree, de zelfgekroonde koningin van de school, zonder aarzelen in haar veel te uitdagende jurk met ferme stappen op David afstevende. Hij glimlachte toen ze hem iets vroeg, waarna ze zich voegden bij de andere gelukkige paartjes.

Ja, ze had het aan zichzelf te wijten. Ze had de boot te lang afgehouden. Stemmetjes in haar hoofd maakten overuren over wat ze wel of niet had moeten doen. De tijd die ze verspilde aan piekeren, kon ze beter gebruiken om op haar doel af te gaan, initiatief te nemen. Haar moeder bleef haar maar pushen. “Sabrina, de tijd dat alleen jongens het voortouw nemen ligt achter ons,” had haar moeder gezegd. Een vrouw mag nu zelf ook iemand het hof maken. Dat was ze op zich wel met haar moeder eens.

Ze geloofde alleen zelf niet dat ze knap was. Ze dacht dat een jongen haar niet eens zou zien staan, ook al stond ze recht voor zijn gezicht. Hoe vaak haar moeder ook tegen haar zei dat ze aantrekkelijk was. Natuurlijk zei haar moeder dat, dat is de taak van moeders. Maar ze geloofde het zelf niet. Daardoor gebeurde er nooit meer op de dansvloer of waar dan ook. Haar vriendin Rachel stootte haar aan en bracht haar van haar gepieker terug in de realiteit. Rachel zei: ”Zullen we dan maar met elkaar dansen?” Sabrina zag dat ook niet zo zitten, maar aan de andere kant; hoeveel erger kon het nog worden. Er startte net een vrolijk nummer dus ze grepen elkaar vast en begonnen al giechelend te dansen.

De avond kwam ten einde, slechts enkele mensen hadden nog genoeg puf om te blijven dansen. De rest hing bij de statafels of zat verspreid over de banken. Sabrina en Rachel hadden het na twee dansen voor gezien gehouden en waren op weg naar de garderobe. Sabrina hield haar adem in, want ze zag David daar ook staan. Blijkbaar had hij Desiree afgepoeierd, want die was nergens te bekennen. Ze voelde zich ineens boven zichzelf uitstijgen en sprak hem aan: ”Hé David, hoe vond je het vanavond?” Hij draaide zich om naar haar en bekeek haar eens goed. Ze voelde een blos over haar wangen trekken en wist zich geen houding.

“Sorry, ken ik jou?”, vroeg David. Schrik maakte zich van haar meester. Zij wist heel goed wie hij was, maar hij kende haar natuurlijk helemaal niet. Waarom zou hij ook? Ze begon te stotteren: ”Ik ben Sabrina uit de vierde klas, het viel me op dat je goed kan dansen.” Hij begon te grinniken en ze besefte ineens dat er minachting van hem uitging, geen vriendelijkheid. Ook zag ze op dat moment Desiree van de andere kant aan komen lopen. Ze haakte haar arm in die van David, bekeek Sabrina spottend van boven en zei: “Denk maar niet dat David jou ziet staan.” Lachend lieten ze Sabrina achter, die inmiddels haar tranen niet kon bedwingen. Rachel riep nog wat lelijke dingen, maar ze keurden hun geen blik meer waardig. Ze had niet naar haar moeder moeten luisteren; niemand zag haar staan.

Sabrina slikte haar tranen weg, maar toen voelde ze Rachel naast zich. Haar vriendin stootte haar zachtjes aan en zei: “Kop op, je verdient veel beter dan hij. Wedden dat hij die meid binnenkort ook weer zat is? Kom mee, we gaan lekker naar huis.” Hoewel ze nog teleurgesteld is, knikt Sabrina instemmend en gearmd gaan ze ervandoor. Samen kunnen ze de wereld aan.

©2025 Foxfictie