Er is niks te horen behalve de wind die om haar hoofd blaast en haar losse haar om haar gezicht laat dansen. Af en toe roept in de verte een vogel.

Ze staat voor het graf van haar grootouders en ze staart naar de ietwat scheve steen. Ze zucht eens diep en voelt alle emoties die door haar hoofd jagen. Ze moesten eens weten, denkt ze.

Bijna al hun kinderen zijn er niet meer, de volgende generatie staat klaar. Bizar hoe vluchtig het leven soms lijkt. Generaties volgen elkaar op, dat is een gegeven. Maar de tijd lijkt soms ongrijpbaar snel te gaan. Ze nadert zelf de leeftijd van ooms of tantes waar ze naar op keek.

Ze ziet de familiedagen van vroeger nog zo voor zich. In gedachten streept ze de mensen af die er niet meer zijn. Ze slikt, tranen komen in haar ogen op. Ze kijkt weer naar de steen; het is maar goed dat ze het niet weten. Ze kijkt omhoog naar de hemel die daar ergens zal zijn. Zouden ze het weten? Kunnen ze meekijken? Ze hoopt van niet. Er is geen sprake van ‘rusten in vrede’ wanneer je alles op aarde nog mee kan maken.

Ze loopt verder langs graven van andere familieleden, staat soms even stil en glimlacht als de herinneringen boven komen. Die heeft ze tenminste nog.

Ze besluit het kerkhof achter zich te laten. Ze loopt het pad af, sluit het hek en schudt met haar schouders denkbeeldig het zwaarmoedige beeld van zich af. Ze sluit haar ogen voor een moment en voelt de wind op haar gezicht. Ze loopt een ronde door het kleine dorp. In elke straat is wel een huis of een plek die haar terugbrengt naar eerdere tijden. Toen ze klein en onbezorgd was.

Ze is niet meer klein en onbezorgd, ze is volwassen en weet inmiddels haast teveel. Natuurlijk heeft ze zichzelf nog en andere familieleden. Maar ze voelt de verschuiving. Geen grootouders meer, de generatie daar weer onder die langzaam verdwijnt.

Ze weet dat het zo gaat. Ze weet dat generaties komen en gaan. Ze weet dat hoe ouder je wordt, hoe meer je verliest. Dierbaren maken plaats voor herinneringen. Het rooskleurige beeld als kind maakt plaats voor de realiteit. De mensen gaan, de namen blijven. Met haar verstand weet ze precies hoe het werkt, hoe het allemaal zal gaan. Maar haar gevoel weigert het nog te aanvaarden.

©2025 Foxfictie