Plichtmatig brengt ze de vork naar haar mond. Maar wat er op haar bord ligt, smaakt haar niet, omdat haar gedachten elders zijn. Ze kan maar niet geloven wat haar overkomen is. De afgelopen week is haar hele leven overhoop gehaald. Alweer.

Twee maanden geleden werd het onvermijdbare werkelijkheid. Haar lieve vader stierf aan die rotziekte. Haar paps, met wie ze lief en leed deelde, met wie ze geheimpjes had als kind, die haar door en door kende. Hij was niet meer. Ze was ontroostbaar geweest. Haar moeder had ze al niet meer en als enig kind was ze nu alleen op de wereld, net zoals Remi in het bekende boek. Ze was wees geworden. Bij wezen dacht ze echter aan kinderen in weeshuizen; zij was een volwassen vrouw van dertig.

Ze had de begrafenis geregeld naar de wens van haar vader, hier hadden ze samen uitgebreid over gesproken. Veel van de gasten die eropaf kwamen, kende ze goed. Familie, kennissen van haar ouders. Ook was er een man die zich voorstelde als Rob. Hij sprak haar kort aan: “Leuk om je eindelijk te ontmoeten.” Ze kwam er niet goed achter waar hij haar vader van kende, omdat ze zoveel handen moest schudden en condoleances in ontvangst moest nemen.

Door alles wat ze moest regelen, was ze hem ook glad vergeten. Het huis van haar vader moest verkocht worden, ze moest spullen schiften; houden, wegdoen, weet-niet-stapel. Abonnementen moesten opgezegd worden. Mensen die belden of schreven wilde ze netjes te woord staan. Het duizelde haar soms, maar het hield haar ook op de been – bezig blijven zorgde ervoor dat haar emoties ver op afstand bleven. Zo nu en dan vond ze echter schatten uit haar kindertijd. Op die momenten flitste haar leven met haar vader en moeder voorbij en kon ze niks anders dan op de grond naast de stapels zitten huilen.

Haar leven was de laatste tijd een rollercoaster geweest. Als ze niet aan het werk was of in het ouderlijk huis, ging ze een flink stuk lopen om haar hoofd leeg te denken en te janken. Door het groene bos of tegen de wind in over het strand, zolang ze maar niet teveel anderen tegenkwam.

Het uitzoeken van haar vaders zaken had haar geholpen om haar hoofd wat te ordenen. Tot een week geleden, toen ze het bezoek aan de notaris bracht. Ze was uiteraard erfgename en moest ook dit afhandelen. Haar vader had de notaris aangesteld als executeur-testamentair zodat ze alleen maar met hem op zijn kamer zat. “Feline, als eerste wil ik je condoleren met je verlies,” begon notaris Poelen. Ze keek hem aan en door zijn woorden begon het weer tot haar door te dringen. “Dank u wel,” mompelde ze, ondertussen een zakdoek zoekend. Hij schoof de doos tissues naar haar toe. Hij had vast vaker snotterende mensen aan de tafel zitten. Toch schaamde ze zich een beetje.

Toen ze weer gekalmeerd was, glimlachte hij naar haar en zei: “We kunnen beginnen, maar alleen als jij zover bent.” Ze knikte en hij las het testament voor van haar vader. Het meeste wist ze al, want haar vader was er altijd erg open over geweest. Ook al wilde ze er toen niks van weten, ze was er nu toch dankbaar voor dat ze voorbereid was. Althans dat dacht ze.

Na het lezen van het testament had de notaris haar een envelop toegeschoven. Haar naam stond erop geschreven en haar adem stokte in haar keel; ze herkende het handschrift van haar vader. Had hij toch geheimen voor haar gehad? Wat kon het zijn? Ze keek naar de notaris alsof ze zijn goedkeuring zocht. Hij knikte en zei: “Je vader heeft me nadrukkelijk gevraagd om dit te geven bij het voorlezen van het testament. Ik snap dat je er van schrikt; je mag het hier lezen of thuis, net wat je wilt.” Feline aarzelde, maar stopte toen de envelop in haar tas. Ze zou thuis de brief lezen op een rustig moment. “Weet u wat erin staat?” probeerde ze voorzichtig te vissen. De notaris schudde zijn hoofd: “Dat is niet aan mij, Feline, mijn taak is om de wens van je vader op te volgen. Het spijt me.” Ze knikte, stond op en gaf de man een hand.

Ze liep naar haar auto en ging op de stoel achter het stuur zitten. Ze wilde de auto starten, maar bleef maar aan de envelop denken die brandde in haar tas. Ze had hem gepakt en de brief eruit gehaald. Ze begon te lezen en op dat moment veranderde haar leven opnieuw:

“Lieve Feline, op het moment dat je dit leest ben ik er niet meer. Ik wil je bedanken voor de vreugde die je in mijn leven hebt gegeven en alle momenten die we samen mochten delen. Dank je wel dat je me in vertrouwen nam door je leven heen en dat je zo goed voor me was nadat mama overleed.

Er is iets dat ik kwijt moet en ik heb ervoor gekozen om het op deze manier te doen. Word niet boos op me. Aan het begin van ons huwelijk hadden je moeder en ik een moeilijke start. We moesten samen een weg zien te vinden in het leven, samen in een huis, ideeën die nog wel eens botsten. Neem het je moeder alsjeblieft niet kwalijk, maar zij heeft destijds een korte affaire gehad. Dit was erg moeilijk, maar na veel praten hebben we toch besloten samen de schouders eronder te zetten. Daar hebben we nooit spijt van gehad.

Kort nadat ze thuis was gekomen, bleek ze zwanger te zijn van de man met wie ze een affaire had. We hebben gezamenlijk besloten om je op te voeden als was je van ons samen. Ik hield van je als mijn eigen kind en er was nooit reden om je iets anders te vertellen. Tot ik ziek werd en ik besefte dat je de waarheid moest weten. Vandaar deze brief. Sorry dat het op deze manier moet, het leek me het beste. Mocht je je biologische vader ooit willen leren kennen, zijn naam is Rob Willems.

Lieve Feline, ik heb heel veel van je gehouden. We zien elkaar hierboven.”

Vol ongeloof bleef ze naar het stuk papier in haar handen kijken. Ze kon niet geloven wat ze net gelezen had en even dacht ze dat het een slechte grap is. Maar dat zou haar vader nooit doen. Hoewel, haar vader? Hij is haar vader niet! Ze wist niet meer wat ze moest denken, wie ze is. Waarom hebben haar ouders nooit iets gezegd? Waarom hebben ze haar hele leven lang gedaan alsof hij haar vader was? Goed, voor hem was ze ook zijn vader, maar dat blijkt dus niet zo te zijn. Wat als zij eerst was overleden? Dan had ze het nooit geweten. De ontzagwekkende gedachten struikelden over elkaar in haar hoofd.

Ineens schoot haar iets te binnen: weet Rob dat hij haar vader is? Ze dacht ineens terug aan de begrafenis. “Leuk om je eindelijk te ontmoeten.” De grond lijkt onder haar weg te zakken. Natuurlijk weet hij het. Hebben haar ouders hem opgedragen niks te zeggen? Heeft ze hem in haar leven vaker ontmoet? Ze weet het niet, hoe hard ze ook nadenkt. Ze herkende zichzelf niet meer en haar leven leek ineens een weg vol leugens en vraagtekens.

Ze hoorde een fietsbel in de verte. Iemand lachte. De zon scheen alsof er niets veranderd was. Maar alles was anders. Ze was anders.

Nu een week later is ze nog steeds van slag. Haar emoties slingerden haar heen en weer van verdriet, boosheid naar ongeloof. Ze heeft zich na het werk thuis opgesloten, ze kon geen andere mensen verdragen.

Toch, ondanks alle emoties, begon ze zich ook af te vragen of ze haar voorliefde voor bepaalde muziek misschien van Rob had. Ze stopte zulke gedachten eerst gelijk weer weg, het voelde als verraad aan haar ouders. Maar het zaadje was geplant, ze kon er niks aan doen. Naast al haar verdriet en rouw ontstond er ook nieuwsgierigheid.

Ze loopt naar de woonkamer en begint de stapel rouwpost nog eens door te nemen tot ze een envelop ziet met als afzender Rob Willems. Er staat een adres bij. Ze bewaart hem apart, voor wanneer ze er klaar voor is.

©2025 Foxfictie