Evelien herinnert zich de dagen in het begin, waarop ze niet kon genieten van de kleine dingen waar ze anders zo blij van werd. Zelfs wanneer ze de gordijnen opendeed en de zon haar tegemoet scheen, deed het haar weinig. De lege helft in bed waar haar Stefan altijd lag, was pijnlijk om te zien. Dat het nachtkastje nog onaangeroerd naast het bed stond met zijn spullen, hielp ook niet mee. Zijn horloge, het boek waarin hij bezig was. De zakdoeken in de la. Maar ze kon het nog niet over haar hart verkrijgen om het op te ruimen. Dan leek het net alsof ze het leven met hem uitwiste, alsof het niet bestaan had. Af en toe pakte ze een kledingstuk van hem uit de kast om zijn geur te ruiken. Het maakte het gemis alleen maar erger, maar het gaf ook troost. Het leek alsof hij er nog even was.

Een jaar geleden nu; het verpletterende nieuws dat haar Stefan een dodelijk ongeluk had gehad. Het voelt alsof ze een stomp in haar maag krijgt, elke keer dat ze denkt aan het moment dat de politie voor de deur stond. Ze was ontroostbaar geweest. Ze hadden het zo goed samen en ze spraken voluit over alles wat ze nog wilden doen in het leven, welke plekken ze nog wilden bezoeken. In één oogwenk was dat allemaal door het noodlot van haar afgenomen, van hún afgenomen. Het verdriet was erg groot en het kostte haar moeite om verder te gaan. Dag voor dag, stapje voor stapje probeerde ze te overleven. Ze had lieve vrienden en familie om zich heen, maar ze moest het toch zelf doen. Ze deed plichtmatig haar werk, deed de boodschappen en het huishouden, maar het plezier was grotendeels weg.

Sinds kort zat ze online op een forum voor lotgenoten, mensen die ook hun partner waren verloren. Hoewel ze geloofde dat niemand haar verdriet kon snappen, had ze toch een account gemaakt en haar verhaal getypt. Al was het alleen maar om haar hart te luchten, haar pijn woorden te geven. Tot haar verbazing reageerden anderen er vrij snel op en deelden wildvreemden hun eigen verhaal met haar. Hoewel ieders verhaal net even anders was, was de herkenning groot. De worsteling, de emoties, de gedachten, hoe anders het leven was geworden. Ze voelde zich eindelijk begrepen en begon nu regelmatiger het forum te bezoeken. Ook reageerde ze zelf op verhalen of probeerde ze anderen een hart onder de riem te steken als ze daar sterk genoeg voor was. Daarnaast had ze met enkelen contact via een privéchat en in het bijzonder met Jeroen.

Bijna dagelijks deelden ze verhalen. Zij over Stefan, hij over zijn overleden vrouw. Op den duur ging het gesprek ook over andere dingen en merkten ze dat ze best veel gemeen hadden. Ze hielden van dezelfde muziek, van reizen, van mooie wandelingen in de natuur. Ze merkte dat ze nieuwsgierig naar hem werd. Zou ze hem vragen iets af te spreken? Of zou hem dat juist afschrikken? Dan zou ze de vriendschap kwijt zijn. Dat kon ze niet riskeren nu ze eindelijk een gelijkgestemde had gevonden.

Elke week bezocht ze het graf van Stefan, zo ook deze zaterdag. Ze legde bloemen neer en bleef even staan. Ze veegde de tranen van haar wangen die toch elke keer weer tevoorschijn kwamen en begon tegen hem te praten: “Ik mis je vreselijk en zou je het liefst hier nog willen hebben, maar dat is nou eenmaal niet zo. Ik weet ook dat je niet zou willen dat ik wegkwijn. Ik ga mijn best doen om weer gelukkig te worden, al ben ik daar nog lang niet.”

Nadat ze weer enkele weken met Jeroen gechat heeft, besluit ze een stap dichterbij te zetten. Haar handen blijven even zweven boven het toetsenbord en dan schrijft ze hem een berichtje: “Ik merk dat we veel gemeen hebben en ik vind ons contact erg fijn. Ik zou je graag een keer willen ontmoeten. Ik hoop dat jij dat ook wilt. Zo niet, dan is het ook oké.” Zodra ze dit getypt heeft, klapt ze snel de laptop dicht. Ze durft zijn reactie niet te lezen. Hij zal wel gekwetst zijn of vinden dat ze te ver gaat. Wat bezielt haar eigenlijk? Ze zijn beide in de rouw en komen op het forum om te praten, niet om te daten. Ze is ineens zo gespannen dat ze de rest van de avond de laptop niet meer aanzet.

Pas de volgende dag durft ze haar scherm weer te openen. Ze logt in en ziet zijn reactie: “Graag, ik kijk ernaar uit.” Ze glimlacht voor het eerst sinds lange tijd en krijgt weer een vleugje hoop voor de toekomst.

© 2025 Foxfictie