Stoer begon ze deze voettocht om te bewijzen dat ze iets kan. Het was gevaarlijk, werd haar verteld, om in deze rotsachtige omgeving te gaan lopen. Als er wat gebeurt, zal niemand je vinden. Ze had het allemaal weggewuifd. Ze zou aan hen en vooral aan zichzelf wel eens laten zien wat ze kon. Ze had nooit echt risico’s durven nemen, was altijd achter de meute aangehobbeld. Tot ze haar baan en relatie kwijtraakte. Ze begon ineens na te denken over zichzelf: wie ben ik eigenlijk en wat heb ik nou helemaal bereikt? Ze nam een drastisch besluit, ze moest iets groots doen.

Bovendien, wat kon haar nou gebeuren? Ze had zich voorbereid door wekelijks te wandelen, steeds een stuk verder. Ze had ervoor gezorgd dat ze een goede uitrusting mee had. Goede kleding, stevige schoenen, een hoed tegen de zon. Verder twee waterflessen, zakjes met eten, beef jerky en zelfs wat fruit, genoeg om een week uit te houden. Verder had ze veel gelezen; over welke planten ze wel en niet kon eten en hoe ze water kon vinden. Niet dat hier veel groeide, maar alle kennis was meegenomen.

Ze had een doek mee om als tent te gebruiken en een kleedje om op te liggen. De eerste twee nachten waren prima verlopen. Ze zocht een geschikte plek uit om te gaan slapen en dat lukte wel na een vermoeiende tocht van kilometers in de hitte.

Op de derde dag begon ze vol goede moed aan de volgende etappe. Haar hoed hield de zon tegen maar toch was het warm. Volgens haar kaart moest er een bron in de buurt zijn, daar kon ze haar waterflessen vullen. Die gedachte gaf haar goede moed.

Ze had een prettig looptempo gevonden en de meters gleden onder haar voeten door. Ze werd steeds trotser op zichzelf dat ze dit toch maar deed en kreeg meer en meer vertrouwen in haar toekomst. Helemaal in haar nopjes keek ze om zich heen en zag daardoor niet de puntige rots die uitstak. Ineens liep ze niet meer, maar viel ze hard op de rotsgrond waarbij ze een schaafwond opliep op haar wang.

Eerst snapte ze niet wat er gebeurde, zo geschrokken was ze. Toen besefte ze dat de schaafwond de minste van haar zorgen was. Haar rechterenkel deed vreselijk pijn en ze kon er niet op staan. ‘Oh nee, dit mag niet gebeuren, hier heb ik geen rekening mee gehouden,’ ging het door haar heen. Haar enkel werd dik en staan ging gewoonweg niet.

Ze hees zichzelf op een hogere rots om te kunnen zitten. Paniek maakte zich van haar meester, ze moest hier wegkomen. Ze had nog eten maar het water was bijna op, ze had haar hoop gevestigd op de bron die ze binnen enkele kilometers zou bereiken. Wachten op hulp had echter geen zin, dus ze besloot hinkelend verder te gaan, ze zou kruipen als het moest. Hoop was haar kompas.

© 2025 Foxfictie