Nog een laatste keer zit ze aan zijn keukentafel. Ze ziet de krokodillentranen over zijn wangen lopen. Het raakt haar niet meer. Ze heeft een onzichtbare muur opgetrokken. Hij kan haar niet meer manipuleren. Al die jaren werd ze als een voetveeg door hem behandeld en zou hij verdrietig zijn? Ze gelooft er niks van. Bovendien moet ze nu sterk zijn en zichzelf op de eerste plek zetten.

Jarenlang heeft ze doorgebracht met deze man. Ze denkt aan al de keren dat de relatie verbroken was en hij met hangende pootjes kwam vragen of ze alsjeblieft weer bij hem terug wilde komen. Elke keer wuifde ze de waarschuwingen van de mensen om haar heen weg, had ze te weinig zelfvertrouwen om op eigen benen te blijven.

Al die jaren had ze als een blinde geleefd, besefte ze nu. Blind voor wat er voor haar ogen gebeurde. Deze man gaf niet om haar, hield geen rekening met haar behoeften. Al die signalen, die belletjes die ergens ver weg rinkelden die ze genegeerd had. Ze zag ze nu helder en kon zichzelf wel voor haar kop slaan omdat ze nu pas in actie kwam. De manipulatie had haar in een soort trance gebracht waardoor ze het leven volhield. Met haar volle verstand zou ze dat nooit gedaan hebben.

Ze had gehoopt dat een huwelijk de oplossing zou zijn, dat het dan goed zou zijn. Helaas heeft ze zich nog nooit zo eenzaam gevoeld als de paar jaar dat ze met deze man samenleefde.

Maar gelukkig had ze haar verstand teruggevonden. Na jarenlang steeds tegen dezelfde dingen aanlopen en aan zichzelf twijfelen, had ze een therapeut in de arm genomen. Een wereld ging voor haar open. De start van haar nieuwe leven.

© 2025 Foxfictie